آرام بخواب کوچولو!

الگوی صحیح خواب در کودکان

خوابیدن راحت، یکی از نشانه های سلامتی در افراد به شمار می رود و هر قدر این خوابیدن منظم تر و طولانی تر باشد (البته در بچه ها) اثرات روحی، روانی و جسمانی مثبتی خواهد داشت. چرا که برخی از هورمون ها نظیر هورمون رشد و چاقی در هنگام خواب ترشح و فعالیت خود را آغاز می کنند.

نحوه ی خواباندن کودک و شکل دهی عادت خواب در فرهنگ ها، قبایل و حتی خانواده ها متفاوت است. بعضی ها بچه را وقت خواب قنداق می کنند ، بعضی لباس نازک به او می پوشانند . ممکن است کودک در یک اتاق مجزا، به تنهایی یا با چند خواهر و برادرش بخوابد یا به اتفاق همه اعضای خانواده در یک جا و حتی در یک تختخواب بخوابد.                    

برخی عادت ها و شیوه ها به کودک شما کمک بیشتری می کند تا یک الگوی درست در او شکل بگیرد و از مشکلاتی که در سال های بعد احتمال پیدایش آن می رود ، جلوگیری شود. به عنوان مثال اگر عادت دارید هر شب کودک تان را بیست دقیقه روی پا تکان دهید تا خوابش ببرد و حتی نیمه شب هم که او از خواب بیدار می شود مجبور هستید با همین روش دوباره او را بخوابانید، باید گفت که شما عملا در عادت خواب او مداخله کرده اید و یادگیری شروع خوابش را به تعویق انداخته اید.

اگر کودک را در رختخوابش بگذارید و اجازه دهید که بدون لالایی و تکان دادن ، خودش به تنهایی بخوابد و در طول شب نیز به خواب ادامه دهد ، مطمئنا برای شما و فرزندتان بهتر خواهد بود. در هر حال به نفع کودک است که خوابی پیوسته و منسجم داشته باشد.

 ممکن است شما و کودک تان در یک رختخواب بخوابید و کاملاً هم از این بابت راضی باشید و حتی کودک تمام شب را به خوبی بخوابد اما ادامه این عادت برای مدت طولانی برای هر دوی شما مطلوب نیست.

توجه داشته باشید که باید در این عادت تغییراتی داده شود. منظور از روش و عادت های قبل از خواب همان کارهایی است که قبل از خواب برای آماده کردن کودک انجام می دهید. اگر او نوزاد است احتمالا پوشاک او را عوض می کنید و روی پا تکان می دهید تا خوابش ببرد و سپس او را در حالی که خواب است به جای خوابش ببرید تا خود به تنهایی بخوابد. عموما همه این الگوها برای چند ماه اول عالی است چرا که انتظار نداریم که یک نوزاد سراسر شب را به طور پیوسته بخوابد.

اگر فرزند 5 تا 6 ماهه شما هنوز سازگاری نیافته ، باید به برنامه و عادت زمان خواب او نگاه عمیق تر و دقیق تری بیندازید.

 اگر کودک به هنگام خواب روی پا گذاشته شود و یا با شیر خوردن در بغل بخوابد باید گفت که این کودک هنگام بیداری های معمول نیمه شب، برای خواب رفتن دوباره دچار مشکل خواهد شد. برای این که بتوانید به او کمک کنید شب ها خواب بهتری داشته باشد ، باید در عادت های زمان خواب او تغییراتی ایجاد کنید.مثلاً او را بیدار بگذارید تا نحوه ی سازگاری و تنهایی خوابیدن در رختخواب را چه اول شب و چه نیمه شب بیاموزد.

به تدریج که کودک بزرگ تر می شود عادت های زمان خواب اهمیت بیشتری پیدا می کند. اگر زمان خواب برایش لحظات خوشی باشد، دید خوبی به آن خواهد داشت.

تاثیر روش های خواب در برنامه ریزی خواب و روش های وقت خواب متفاوتند باید برنامه و روشی متناسب با وضعیت خانواده ی خود انتخاب کنید. خوب است که هر شب دقایقی را با کودک خود سپری کنید و به او یاد بدهید که چه کارهایی را باید طبق برنامه هر شب انجام دهد.

برای بچه های کوچک تر زمان خواب زمان جدایی است و تحملش برای او دشوار است. در واقع درست نیست بچه نوپا یا خردسالی را به تنهایی به رختخواب بفرستیم چون ممکن است احساس محرومیت از بهترین لحظات روز داشته باشد.

 خوب است ده تا سی دقیقه قبل از خواب را به او اختصاص دهید. از شوخی ها و بازی های پرتحرک،تعریف کردن قصه های ترسناک و یا هر عملی که به هنگام خواب هیجان کودک را برانگیزد ، اجتناب کنید می توانید با او گفت وگو یا بازی آرامی کنید یا برایش قصه بگویید یا کتاب بخوانید. هنگامی که چند صفحه به پایان داستان باقی مانده به او تذکر دهید که کم کم وقت تمام می شود و او باید بخوابد. نباید برای خواندن داستان دیگری تسلیم او شوید. با این شیوه کودک مقرارت را می آموزد.

کودک وقتی بزرگ تر می شود باز هم دوست دارد مدتی را قبل از خواب با شما سپری کند. تماشای تلویزیون این هدف را تامین نمی کند، حتی اگر او در کنار شما به تماشای تلویزیون بپردازد به لحظاتی خصوصی و صمیمی و نزدیک تر نیاز دارد.

می توانید درباره وقایع مدرسه یا برنامه ریزی یک روز تعطیل و یا درباره چیزهای جالب و سرگرم کننده یا در صورت امکان در مورد برخی نگرانی های او صحبت کنید تا هنگام خواب کم تر به آن ها فکر کند. برخی شب ها ممکن است از پیاده روی و بازی و یا کار در منزل لذت ببرد. یک کودک 10-12 ساله احتمالا دوست دارد به تنهایی برای خواب آماده شود، فقط به گفتن یک شب بخیر اکتفا نکنید، بلکه کمی با او صحبت کنید. آخرین کاری که قبل از رفتن به رختخواب انجام می شود خیلی مهم است هر گونه دعوا و درگیری و تشنجی سبب می شود کودک، خواب آرام و راحت داشثه باشد. 

 همديگر رو دوست بداريد 

همه ي والدين اميدوارند كه فرزندانشان به يكديگر عشق ورزيده و احترام بگذارند، يا حداقل از آنها انتظار دارند كه همبازي خوبي براي يكديگر باشند و رفاقت و سازگاري داشته باشند. با وجود اين، سروصداها و برخوردهاي بين فرزندان تنشهاي زيادي در خانه ايجاد مي كند و پدرو مادر را درمانده مي سازد. اما چه كنيم تا فرزندانمان يكديگر را دوست بدارند، همان قدر كه ما دوستشان داريم ؟ و چگونه مي توان كمي صلح و آرامش به فضاي خانه هديه كرد ؟

نكات مهمي در باره روابط بين خواهرها و برادرها وجود دارد، ازجمله :

- هريك از فرزندان به طور طبيعي به خواهر يا برادر خود عشق مي ورزند. آنها مي خواهند كه دوست بدارند و دوست داشته شوند.

- همه فرزندان نيازمند توجه و آغوش گرم والدين خود هستند. توجه مستقيم و انديشيدن به نيازها و خواسته هاي آنان و در دسترس بودن والدين از مهمترين نيازهاي كودكان به شمارمي آيند.

- زماني كه والدين به نيازهاي مهم كودكان توجه نكنند، آنها به آسيب ديدگي روحي دچار مي شوند كه به صورت نااميدي و بي اعتنايي بروز مي كند.

- در بيشتر موارد ، فرزندان، احساسات خود را پنهان مي كنند ؛ زيرا كسي در اطراف و نزديكي آنان وجود ندارد تا شنونده گفته هاي آنان باشد و از احساسات نهفته آنها با خبر شود.

- كودكي كه نسبت به توجه والدين خود احساس نياز مي كند، به طور طبيعي در شرايطي دور از انتظار والدين احساس دروني و نهفته خود را آشكار مي سازد. احساساتي كه به شكل گريه كردن ، خنديدن ، بدخلقي ، عرق كردن ، لرزيدن ، دعوا كردن بروز مي كند و به منظور جلب توجه و رضايت پدر و مادر آشكار مي شود. اين رفتارها ادامه مي يابد تا عملكرد والدين متوقف شود و توجه آنها به سوي فرزندشان معطوف گردد.

- شنيدن حرفهاي فرزندان بدون قضاوت كردن راه مناسبي است كه به فرزندان كمك مي كند تا بتوانند فشار رواني موجود را بر طرف سازند.

- پس از يك گريه طولاني ، كودك مي داند كه جايگاه مطمئني براي عشق ورزيدن درانتظار اوست و همه اطرافيان از اضطراب و نگراني حاصل از فشار رواني اي كه او را آزار مي دهد، باخبر شده اند.

- مداخله كردن در درگيريهاي كودكان ممكن است آسيب ديدگي را بيشتر كند. در اين هنگام به فرصت كافي نياز داريم تا گفته هاي آنان را بشنويم و درفرصتي مناسب احساسات خود را بيان كنيم .

توجه به اين مطالب به والدين كمك مي كند تا هنگام در گيري فرزندان برخورد مناسبي داشته باشند.                                                 

بيشتر كودكان نسبت به فرزند ديگر احساس حسادت و خشم دارند. اما هرگز احساسات كودك به اين دو محدود نمي شود، اگر چه از نظر پدر ومادر، شاخص ترين احساسات كودك به حساب مي آيند.

فرزندان ما زمان زيادي را براي بازي كردن و همكاري با يكديگر صرف مي كنند ، در حالي كه درهمين زمان كه آنها رفتاري دوستانه با يكديگر دارند، ما مشغول شستن ، پختن ، نظافت كردن و پرداختن به كارهاي روزانه هستيم.

بهترين توصيه ها هنگام درگيري خواهران و برادران :

اگر براي هر يك از فرزندان زماني مناسب صرف كنيم و شنونده اظهارات و احساسات آنها باشيم ، احساس آنها درباره توجه ما به آنها بدون خدشه مي ماند و مطمئن هستند كه براي والدين خود اهميت دارند. با دقت وهوشياري مداخله كنيد يا حداقل پس از 5 دقيقه ي اول درصحنه حاضر شويد . حضور به موقع شما درصحنه درگيري ، كمك مي كند تا بتوانيد به مسئله پي ببريد و مانع عصبانيت فرزندان و صدمه زدن يا اهانت كردن آنها به هم بشويد . پيش از شروع و ادامه يافتن درگيري ، راحت تر مي توان اضطراب و ناراحتي موجود را برطرف ساخت. اگر نتوانستيد به موقع حاضر شويد از فرزندانتان عذرخواهي كنيد : " متأسفم از اين كه نتوانستم به موقع حاضر شوم و از بروز حوادث ناراحت كننده جلوگيري كنم . به من بگوييد چه اتفاقي افتاده است ؟"

فرزندان ما پس از درگيري مي توانند به راحتي رفتاري دوستانه با يكديگر داشته باشند، البته درصورتي كه مورد سرزنش قرارنگيرند. به آرامي و نرمي با آنها گفت و گو كنيد. به نوبت از هر يك از آنها بپرسيد كه چه اتفاقي افتاده و به سخنان هردو با دقت گوش دهيد. بيان كردن احساسات دروني مهمترين بخش درگيري است . به آنها فرصت كافي بدهيد ؛ زيرا برقراري پيوند دوباره نياز به زمان كافي دارد. در برخي موارد، يكي از كودكان به ديگري ضربه وارد كرده و فرار مي كند. در اين گونه موارد، واكنشهاي خود را تغيير دهيد؛ به طور مثال بار اول وقت بيشتري با كودك آسيب ديده يا مجروح صرف كنيد و سپس به سوي فرد ديگر برويد. بار دوم فقط به كودك آسيب ديده توجه كنيد. هر دو كودك به كمك شما نيازمندند . كودكي كه ضربه را  وارد كرده احساس پشيماني مي كند ، او فرد بي مسئوليتي نيست بلكه نتوانسته احساس خود را بيان كند و كنترل خود را ازدست داده است .

اغلب كودكان يكديگر را دوست دارند و به طور طبيعي به سوي هم كشيده مي شوند . اگر والدين به موضوع هايي كه دوستي فرزندانشان را پايدار و مستحكم تر مي كند توجه داشته باشند، روابط دوستانه بين فرزندان تداوم خواهد يافت.

بچه ها هميشه به دنبال بهانه مي گردند تا بتوانند احساسات دروني خود را بيرون بريزند، به طور مثال هنگامي كه  بستني مي خورند اگر فرزند ديگر يك قاشق بيشتر بستني بخورد، درگيري شروع مي شود و از اين طريق احساس حسادت، نياز، درماندگي و عدم پذيرش از سوي آنها ابراز مي گردد. زماني كه والدين گريه ، بدخلقي و خشم فرزند خود را تحمل كنند و با حوصله به حرف هاي او گوش كنند ، به اشتباه خود پي مي برد .گوش دادن به سخنان كودكان آسيب ديدگي روحي آنها را ترميم مي كند و روابط موجود را محكمتر مي سازد.

روشهای جادویی برای حرف شنوی  

                              

همه ی ما می خواهیم فرزندانمان حرف شنو باشند . خیلی اوقات ، وادار كردن بچه ها به این كه رفتار شایسته ای داشته باشند مشكل است . روش " هر چه می گویم همان است "  كه بیشتر والدین به آن متوسل می شوند ، معمولاً بی فایده است . خوشبختانه روش هایی برای اداره رفتار بچه ها وجود دارد كه بدون برخورد ، بدون اشك و قهر ، فریاد ، كتك كاری ، یا توهینِ زبانی است . در این مبحث سعی كرده ایم اصولی را ارائه دهیم كه عمل به آنها به شما و فرزندتان كمك می كند تا به هدف مطلوب برسید . شروع واقعی این گونه تربیت ، از سال های آغاز كودكی است .

1 – برخورد مثبت داشته باشید. به رفتار مناسب فرزند خود توجه كنید و در همان لحظه از آن تعریف كنید . سپس از او درخواست نمایید ( یا او را راهنمایی كنید ) تا فعالیت بعدی را انجام دهد . در این روش برای هر كاری كه كودك درست انجام می دهد امتیازی قائل شوید ، به نوعی كه گویی جادویی در كار است ، او به طور باور نكردنی ، درخواست های بعدی را اجابت می كند.  به طور مثال به او بگویید : آفرین كه یك لیوان شیر خوردی . حالا بیا كمی تخم مرغ بخور . خیلی خوب مسواك زدی . حالا بیا لباس خوابت را بپوش .

 – برای كنترل او به نرمی رفتار كنید. هر گاه ازكودك خود خواهشی دارید ، به سمت او بروید و به نرمی او را لمس كنید . به طوری كه حضور شما تقریباً  موافقت كودكتان را ضمانت كند . اكنون درست در جایی هستید كه فرمان شما به یك عمل تبدیل می شود . هنگامی كه خواهر و برادر مشغول نزاع و درگیری هستند ، نباید با داد و بیداد دعوا را متوقف كنید . به جای آن ، به طرف آنها بروید و صحبت كنید . خیلی اوقات همین آرامش شما برای ساكت كردن بچه ها كافی است .

اگر می خواهید موافقت كودك خود را جلب كنید كمتر از " نه مؤكد " استفاده كنید و حتی المقدور از حبس كردن او در اتاقش خودداری نمایید .

3 – فرزند خود را راهنمایی كنید . اگر او به چیزی دست می زند كه نباید دست بزند ، به او بفهمانید كه دقیقاً چه چیزهایی را می تواند لمس كند یا بردارد . اگر او روی مبل بالا و پایین می پرد ، به جای اینكه او را سرزنش كنید ، جایی را كه می تواند جست و خیز كند  به او نشان دهید . اگر فرزندتان روی دیوار رنگ آمیزی می كند ، مداد رنگی را از دسترسش دور كنید و برایش توضیح دهید كه چطور می تواند از مداد رنگی به درستی استفاده كند . اگر فرزند خردسالتان روی میز ایستاده و می خواهید او را پایین بیاورید ، به او بگویید " اجازه نداری روی میز بایستی ، خودت پایین می آیی  یا من كمكت كنم ؟ " در این صورت شما به نوعی ناتوانی های او را مهار می كنید و اعتماد به نفس از شما به فرزندتان انتقال می یابد .

4– فرزند خود را برای حضور در جمع آماده كنید. قبل از هر وضع جدیدی همچون سوار شدن به هواپیما یا حضور در جشن تولد ، موقعیت را برای  او شرح دهید و انتظارات واقعی خود را بیان كنید . به طور مثال بگویید : وقتی سوار هواپیما می شویم ، در آنجا صندلی مخصوص خودت را داری و باید كمربندت را ببندی . می توانی كتاب بخوانی ، چیزی بخوری یا با اسباب بازی كوچكی بازی كنی . وقتی فردا به جشن تولد می رویم ، از تو انتظار دارم شلوغ نكنی و هنگامی كه دوستت كادوهایش را باز می كند ، بنشینی و تماشا كنی .

5 – به كودك كمك كنید كه كمی جلوتر را ببیند . بچه ها در هر موقعیتی كه قرار دارند ، رویدادهای بعدی را نمی بینند و فقط در لحظه زندگی می كنند . برای همین ، هنگام گــذر از مرحله ای دیگر ، دچار مشكل می شوند . بنا براین بهتر است هنگامی كه می خواهید او را از جایی كه دوست دارد به جای دیگری ببرید ، ابتدا پنج دقیقه قبل او را مطلع كنید كه تا چند لحظه دیگر باید اینجا را ترك كنید . اگر بی خبر دست او را بگیرید و به جای دیگری ببرید باعث آزار او می شوید .

6 – از جایی كه برای او مشكل ساز است دور شوید. اگر هر بار با كودكتان به سوپر ماركت رفتید و با مشكلاتی روبرو شدید ، زمانی به آنجا بروید كه كسی از او نگهداری می كند . بهتر است مدت یك ماه به او فرصت دهید و او را همراه خود به خرید نبرید ، این مدت ، زمان مناسبی است كه این چرخه ی منفی بشكند و به شما و فرزندتان اجازه  دهد كه روال عادی پیدا كنید .

علت انجام هر كاری را برای كودك توضیح دهید.

                      

7 – در هر مرحله او را راهنمایی كنید . كارهای روزمره را به طور منظم انجام دهید . لباس پوشیدن ، مسواك زدن ، باز كردن در ، تمیز كردن اسباب بازیها ، رفتن به رختخواب ، همه ی اینها مجموعه ای هستند كه  رویدادهای مهم روزانه محسوب می شوند. شما می خواهید فرزندتان هر یك را با موفقیت پشت سر بگذارد و در گذر از هر مرحله ، رفتار مناسبی داشته باشد . دقت كنید كه هر یك از مراحل رشد كودكتان در كارهای روزمره پنهان شده است . او به تدریج می تواند كفشهایش را بپوشد و یا به حمام برود . شما نخست باید او را از لحاظ فیزیكی ( در هر مرحله انجام امور روزانه ) راهنمایی كنید و بعد فقط نظاره گر باشید . مثلاً به او بگویید : " من نمی توانم لباست را دربیاورم ؛ اما تو را تماشا می كنم كه چطور این كار را می كنی ."                                  

 8 – گاهی بعضی امور را به كودك یادآوری كنید . بچه ها به راحتی ممكن است چیزی را فراموش كنند . این وظیفه شماست كه بعضی موارد را به آنها تذكر دهید . مثلاً اگر كودك شما فراموش كرد به دستشویی برود . باید با مهربانی به او بگویید " وقت دستشویی" رفتن است . یك كلمه ی یاد آوری برای او بسیار مفید خواهد بود . 

به جای اینكه بگویید " اتاقت را مرتب كن " بهتر است به مورد مشخصی اشاره كنید . یعنی بگویید كتاب ها را در قفسه آبی، و اسباب بازی ها را در قفسه پایینی بگذار.  هر قدر فرمان های شما واضحتر باشد  پذیرفتن آنها برای كودك آسانتراست .

 9– هنگام فرمان دادن به كودك ، از دستورات واضح و روشن استفاده كنید. علت انجام هر كاری را برای كودك توضیح دهید. همانطور كه شما و فرزندتان در حال مسواك زدن هستید ، برای آگاهی او توضیح دهید كه چه كار می كنید و چرا . مثلاً بگویید : " ببین من خمیر دندان را به تمام دندانم می رسانم . می خواهم همه ی جوجوهایی كه آنجا زندگی می كنند را در بیاورم . حالا با آب ، دهانم را می شویم ، غرغره می كنم و بعد آب دهانم را بیرون می ریزم . بیا با هم این طوری مسواك بزنیم ".

فراموشم نکن تا می توانی

بعد از طلاق دوره ای نامطمئن و بی ثبات برای كودكان است و وظیفه ما می باشد كه امید به آینده را در آنها زنده نگه داریم و به آنها فرصت بدهیم تا اهداف و برنامه هایی برای خود تعیین كنند. در مقاله پشت نقاب کودکی مباحثی را در مورد وضعیت روانی کودکان در حین و پس از طلاق دنبال کردیم و اینک با ما بخوانید...

كودكان و آزادی

فرزندان ما نیز باید مسیر بازسازی را طی نمایند و برای آنكه خودشان باشند، آزادی را تجربه كنند تا از تمام نیازهای ناسالمی كه رفتار فرد را كنترل می كند، بركنار بمانند.

آنها باید آزاد باشند تا در آینده در مورد ازدواج تصمیم بگیرند. به یاد داشته باشیم كه هر كودكی یك انسان منحصر به فرد است. كودكان نیز مانند بزرگسالان انتظار دارند دیگران به آنها احترام بگذارند.

تفاوت نیاز آنها از سن، جنس، زمینه فرهنگی، تعداد فرزندان، خانواده، دوستان، همسایه ها، شرایط تحصیلی، ویژگی های شخصیتی و ماهیت جدایی والدین سرچشمه می گیرد.

كودكان، قوی تر از آن هستند كه شما فكر می كنید و می توانند پا به پای شما مراحل بازسازی را طی كنند. پس به آنها كمك كنید تا با شما همراه شوند!

قبل از هر چیز به او نشان دهید كه دوستش دارید و برای همیشه دوستش خواهید داشت. شما می توانید این كار را به طرق مختلف انجام دهید، مثلا می توانید هر روز با او تلفنی صحبت كنید.

از طرف دیگر كاری كنید كه فرزندتان بتواند به راحتی با شما تماس برقرار كند. كاری كنید كه او احساس نكند شما خیلی دور هستید. البته دیدار او بهترین موقعیت برای مطمئن كردنش از این كه دوستش دارید، می باشد.

چند نكته كلیدى:

1. وقتی در شرایط دشوار تدارك طلاق هستید و در حالی كه طلاق مراحل قانونی خود را می گذراند، همه تلاش خود را به عمل آورید كه فرزندانتان را قبل از سایر موضوعات آماده كنید.

2. در صورت امكان، شما به تنهایی یا به اتفاق همسرتان درباره جدا شدن با فرزند یا فرزندانتان حرف بزنید.

3. به فرزندان خود بگویید و به آنها تضمین بدهید كه جدا شدن از یكدیگر سببی نیست كه فرزندان خود را فراموش كنید. به آنها بگویید كه همچنان پدر و مادر آنها باقی می مانید.

5. به آنها نگویید كه به زودی همه اختلافات حل می شود و آنها دوباره زندگی شاد و آرامی را شروع خواهند كرد.

6. به فرزندان خود توضیح دهید كه هر اتفاقی بیفتد از آنها حمایت لازم به عمل خواهد آمد.

پیوند عاطفی

كودك به تماس بدنى با والدین به ویژه با مادر علاقه مند است و این علاقمندى نوعى نیاز عاطفى را در وى نشان مى دهد. به عبارت دیگر تماس بدنى كودك، یك نیاز عاطفى صمیمانه است.

بر این اساس بغل كردن، در آغوش كشیدن، بوسیدن، دست گرفتن و از این قبیل و نیز اجازه دادن به كودك كه به سوى والدین بیاید و آن ها را بغل كند از نمونه هایى است كه مى تواند منجر به پیوند عاطفى و دلبستگى ایمن بین كودك و مادر شود.

تحقیقات نشان داده اند كه هر اندازه دلبستگى ایمن بین كودك و مادر بیشتر شكل بگیرد، رشد عاطفى او بهتر خواهد بود و در مناسبات گوناگون زندگى و در تعامل هاى خود با دیگران موفق تر عمل خواهد كرد. البته این نكته را فراموش نكنیم كه دلبستگى صرفا از تماس بدنى حاصل نمى شود اما این عامل یكى از مهمترین عوامل دلبستگى و پیوند عاطفى است.

نوجوانان و كودكان بزرگتر به راحتى خودرا در آغوش والدین قرار نمى دهند و كمى خجالت مى كشند. لم دادن به کودک در هنگام تماشای تلویزیون، فشردن دست او در موقع صحبت، و یا بازی کردن با موهای او می تواند در ایجاد پیوند عاطفی مفید باشد.

من سئوالم رو از کی بپرسم؟

هنگام روبرو شدن با یک پرسش حساس، ممکن است شما بخواهید پاسخی صادقانه بدهید ولی احساس  می‌کنید که کودکتان برای فهم جزئیات آن آماده نیست. شاید در هر دو مورد حق با شما باشد، اما به جای شانه خالی کردن یا ارائه پاسخی سانسور شده، شما می‌توانید آن مقدار از حقیقت را که برای کودک قابل فهم است به او بگویید. کودکان ذاتا کنجکاوند و درست از لحظه‌ای که بتوانند پرسش‌های خود را بیان کنند (در حدود دو سالگی) والدین خود را با «چیست؟»، «چرا؟»، «کجا؟»، و «چطور؟»، سوال پیچ می‌کنند. اما یافتن پاسخی برای «ماشین‌ها چطور کار می‌کنند؟» یک چیز است و برای پرسش «من از کجا آمده‌ام؟» چیز دیگر. منظور از راست گفتن این است که با حقایق ساده و روشن شروع کنید و به تدریج که کودکتان بزرگتر می‌شود اطلاعات پیچیده‌تر را به آن اضافه کنید. وقتی توضیحات ساده‌تر هم می‌تواند کودک را قانع کند، نیازی نیست با تحمیل توضیحات پیچیده و دشوار او را گیج کنید.

ایجاد اعتماد متقابل

بسیاری از والدین عقیده دارند که هنگام صحبت کردن در باره واقعیت‌های زندگی، دو جنس باید از یکدیگر جدا شوند به طوری که پدران آموزش پسران و مادران آموزش دختران را به عهده گیرند. به نظر می‌رسد ترتیب طبیعی کار نیز همین باشد، اما اگر یکی از والدین خونسرد و آسان‌گیر و دیگری عبوس و سخت‌گیر باشد، این ترتیب چندان قابل قبول به نظر نمی‌رسد. اگر شما خود را جای کودکتان بگذارید به روشنی در خواهید یافت که بهتر است یکی از والدین که در پاسخ دادن به پرسش‌های کودکان راحت‌تر برخورد می‌کند بار این مسئولیت را، بدون ملاحظه جنسیت، بر دوش بگیرد.

 باز نگه‌داشتن راه‌های ارتباط و گفتگو در سراسر دوران کودکی و پس از آن در نوجوانی، یکی از مهمترین وظایف هر پدر و مادر است، و این والدین هستند که باید در این باره تلاش کنند، نه کودکان. انتظار دارید کودکانتان، وقتی نیاز به اطلاعات، کمک، نصیحت و مشاوره دارند، به چه کس دیگری روی آورند؟ با این حال والدین هنوز هم وقتی می‌بینند که فرزندانشان در سنین نوجوانی درون‌گرا، کم حرف و لاقید شده‌اند، تعجب می‌کنند. هر چند بعضی از تغییرات خلقی دوران نوجوانی اجتناب‌ناپذیر است، اما چگونگی پاسخدهی به سئوالات در برقراری ارتباطات بعدی موثر است.

تشویق گفتگوی سالم

پدران و مادرانی که هنگام پاسخ دادن به پرسش‌های حساس و بجث‌انگیز پنهان‌کاری می‌کنند یا موضوع صحبت را عوض می‌کنند، نه تنها گفتگو کردن درباره موضوعاتی نظیر مسائل جنسی، نژاد، دین یا مواد مخدر را در خانواده مشکل می‌کنند بلکه بدتر از آن، کودکان خود را به پنهان‌کاری تشویق می‌کنند. در مقابل، والدینی که گشاده‌رو، پاسخ‌گو و صریح هستند کودکان خود را به عزت‌نفس، تعادل و منصف بودن تشویق می‌کنند و به آنها فرصت و امکان می‌دهند تا فکر کنند، انتخاب‌های خود را بسنجند، مسئولانه تصمیم بگیرند و عمل کنند.

 این گفتگوی سالم بین والدین و کودکان باید خیلی زود شروع شود (از نخستین پرسش‌ها) و در سراسر دورانی که فرزندان با والدین زندگی می‌کنند ادامه یابد. شما نخستین معلم کودکان خود هستید و همه آموخته‌های آنها (از جمله آموزش‌های جنسی) در خانه آغاز می‌شود. بسیاری از والدین تصور می‌کنند که دادن اطلاعات، در بعضی مسائل برای کودکان آنها مضر است و از ترس اینکه مبادا گفتن حقیقت کودکان را تشویق به تجربه کند، از بیان آن خودداری می‌کنند. این تصور به هیچ‌وجه درست نیست.

کودکان ناآگاه هستند که به دنبال تجربه های خطرناک می‌روند. برعکس ترس اغلب مردم، کودکانی که درباره مسائل جنسی اطلاعات درست و متناسب با سنشان را دریافت کرده‌اند منحرف و هرزه نمی‌شوند، بلکه آن را بخشی طبیعی از زندگی تلقی می‌کنند. تحقیقات بسیار زیادی انجام شده است که نشان می‌دهد آموزش جنسی مناسب، رفتار‌های غیرمسئولانه را تشویق نمی‌کند و در واقع دقیقا اثری معکوس دارد. امتناع والدین از دادن اطلاعات، رفتار مسئولانه از جانب کودک را غیرممکن می‌سازد؛ این مسئله درباره سایر موضوعاتی هم که معمولا بحث‌انگیز و دردسرساز محسوب می‌گردند مثل مواد مخدر، الکل، سیگار و نیز موضوعاتی که ممکن است مورد پیشداوری قرار گیرند مانند تفاوت‌های مذهبی یا نژادی، صدق می‌کند.

به جاي انگشت چي بمکم؟

                                              

عادت مکيدن انگشت يا شست در سنين مختلف، آثار و نتايج رواني متفاوتي دارد. کودک پنج ساله اي که همچنان با جديت انگشت مي مکد، مي تواند به دلايلي چند، اسباب نگراني شود. عادت مکيدن انگشت مي تواند روي کلام، دندان ها و رشد عاطفي کودک تأثير نامطلوب بگذارد. عادت مکيدن انگشت هرچه طولاني تر باشد، غلبه بر آن دشوارتر مي شود. علتش اين است که مکيدن انگشت از شدت استرس مي کاهد و بسياري از بچه ها براي رسيدن به آرامش، انگشت مي مکند. اين بدان معنا نيست که کودک، فاقد احساس امنيت خاطر است و بدين معنا هم نيست که تقصيري به گردن پدر و مادر اوست. بايد عوامل استرس را از چشم انداز کودک شناسايي کنيم. حوادث طبيعي مانند متولد شدن کودک جديد در خانواده و يا رفتن به يک مدرسه جديد، مي تواند بر شدت مکيدن انگشت بيافزايد. مکيدن انگشت اغلب زماني شروع مي شود که کودک از کودک ديگري که انگشت مي مکد تقليد مي کند. اگر فرزند شما پستانک مي مکند بهتر اين است که پستانک را به تدريج از او بگيريد. مراقب باشيد که از مصرف بيش از اندازه پستانک، خودداري نماييد. اما بعضي از بچه ها به مکيدن انگشت ادامه مي دهند و گاه پدر و مادر بي آنکه بدانند کدام عامل جسماني يا احساسي در مکيدن انگشت دخالت دارد سعي مي کنند آن را متوقف سازند. اين اقدام سبب ادامه دار شدن مکيدن انگشت مي شود.

کودکاني که پيوسته تحت فشار هستند تا از مکيدن انگشت خودداري کنند، خودشان را تدريجاً آدم هاي بدي ارزيابي مي کنند که چيز جالبي براي عرضه ندارند.

 اين بچه ها به تدريج ممکن است مشوش، خشمگين و يا پرخاشگر گردند. واکنش هاي منفي اطرافيان کودک، با توليد استرس و احساس حقارت نه تنها مکيدن انگشت را کم نمي کند که بر ميزان آن مي افزايد. عادت مکيدن انگشت در فرزندانتان را قبل از رفتن او به مدرسه برطرف کنيد.  وقتي کودک در مدرسه در فشار قرار مي گيرد تا اين عادت را ترک کند، عادات ديگري را جايگزين آن مي کند و اغلب اين عادات جديد در کنار عادت قديم قرار مي گيرند. همچنين بعضي از کودکاني که سعي مي کنند سرکلاس انگشت نمکند، احساس بيقراري مي کنند و گاه عصباني مي شوند، به طوري که خشمشان سبب بروز رفتارهاي ناخوشايند مي گردد. به طور کلي مکيدن انگشت مي تواند روي عزت نفس بچه ها اثر بگذارد؛ عملکرد درسي آنها را در مدرسه خراب کند؛ بر روابط اجتماعي شان اثر منفي بگذارد؛ به رشد دندان ها و نيز توانائي صحبت روشن و واضح آنها لطمه بزند. انگاره هاي رفتاري به خصوصي را ايجاد مي کنند که عبارتند از: پيچاندن مو، ماليدن گوش و ...

همچنين ناراحتي هاي عمومي در زمينه سلامتي مثل: زرد زخم، کرمک، کج شدن انگشت ها، زگيل و مسائل ديگر. به هر حال اغلب ناراحتي هاي ناشي از مکيدن انگشت، پس از ترک اين عادت از بين مي رود. با توجه به نظرات موجود، زمان مناسب مداخله در انگشت مکيدن کودک زماني است که او به 5 سالگي مي رسد. اما بايد در نظر داشت که تمام انسان ها وقتي با يک مرحله گذرا و تحولي در زندگي شان مواجه مي شوند دچار استرس مي گردند  بنابراين نبايد در اين زمان اقدام به ترک عادت کنيم، زيرا اين امر بر استرس موجود مي افزايد و تلاش ما تنها موجب ايجاد استرس و اضطراب بيشتر شده و بر شدت عادت موجود مي افزايد، در نتيجه بهتر است که ترک عادت مکيدن انگشت را به تعويق بياندازيم.

                                                           راهبردهاي مقابله با انگشت مکيدن

رفع استرس: اگر شرايط استرس زا در محيط کودک وجود دارد، آن شرايط برطرف شود.

انتقال توجه : براي کودکان خردسال، توجه او را به يک محرک قوي جلب کنيم. جايگزين کردن يک رفتار جديد، مثل بازي با خمير و يا تسبيح دست گرفتن، نقاشي، رنگ آميزي، پازل درست کردن و ساير فعاليت هايي از اين قبيل. در اين حالت هدف اين است که دست کودک مشغول يک فعاليت باشد و رفتاري را انجام دهد که مانع رفتن دست به طرف دهان بشود؛ لازم به ذکر است که جهت جلوگيري از وابسته شدن فرد به يک فعاليت خاص بايد تنوع ايجاد گردد.

استفاده از نشان هاي کلامي و تصويري: براي مثال انداختن حلقه به انگشت. به کودک بگوييد اگر انگشت بمکي، انگشتت بزرگ مي شود و حلقه، ديگر از دستت بيرون نمي آيد. اگر علامت دادن به صورت کلامي باشد مي توان به کودک گفت: «هرگاه ديدم که انگشت مي مکي يک ضربه به ميز مي زنم که متوجه بشوي.» اگر بخواهيم از نشانه هاي تصويري استفاده کنيم مي توانيم از يک تصوير مثلاً يک شست با شکل نامناسب استفاده کنيم. در استفاده از اين روش، نشانه مورد استفاده فقط براي شما و کودک معنا داشته باشد و ديگران متوجه نشوند که به عزت نفس کودک آسيب نرسد.

انزجار درماني: مثلاً استفاده از لاک تلخ مزه يا دستکش دست کردن. در اين روش هر چه قدر محرک قوي تر باشد، اثر بازدارندگي آن بيشتر خواهد بود.

روش تقويت ژتوني يا پته اي: بدين منظور جدولي تهيه مي شود که بايد بسيار دقيق باشد و براساس شدت، نوع و ميزان بروز رفتار تنظيم شود. به اين صورت که رفتار انگشت مکيدن چند بار در روز، هربار چند دقيقه طول مي کشد و فاصله زماني بروز رفتار، چند دقيقه يا ساعت است. براي مثال بچه اي که 2 ساعت فاصله انگشت مکيدن داشت و در برنامه تنظيم شده که اين فاصله به 4 ساعت فاصله بين دفعات انگشت مکيدن  افزايش يابد، و کودک موفق شود که 4 ساعت انگشت نمکد، به کودک مي گوييم چون تو 4 ساعت انگشت نمکيدي مي تواني اين بستني را مک بزني، بعد دوباره برايش ساعت مي گيريم و به او مي گوييم: «تا 4 ساعت ديگه انگشت نمکيدي و تحمل کردي مي توان مک بزني». اين کار موجب بوجود آمدن هويت موفق در کودک مي شود، زيرا مي بيند که توانسته خودش را کنترل کند و رفتارش از شکل غيرارادي به ارادي تبديل شده است. دوباره برايش زمان مي گيريم و به او مي گوييم: «اگه تا 4 ساعت ديگه تحمل کردي مي تواني يک مک بزني و بعد مي رويم پارک».  بين اين ساعات يک ساعتي او را آزاد مي گذاريم ولي از اول به او اطلاع مي دهيم.  وقتي روي 4 ساعت عادت کرد و موفق شد يک ستاره مي گيرد و هر 3 ستاره يک جايزه مي گيرد.

شکل دهي زماني: در اين مورد زمان را کنترل مي کنيم. مثلاً کودکي که موقع خواب 30 دقيقه مک مي زند. ابتدا 5 دقيقه مک زدن را کم مي کنيم و مي گوييم 25 دقيقه مي تواني مک بزني و 5 دقيقه دستش را کنترل مي کنيم. بعد که به 25 دقيقه عادت کرد زمان را 20 دقيقه تعيين مي کنيم يعني هر مرحله را که با موفقيت گذراند 5 دقيقه کم مي کنيم.

نکته: گذر از هر مرحله بايد زماني انجام شود که فرد در مورد آن مرحله مشکلي نداشته باشد. تقسيم بندي زمان با توجه به شرايط کودک فرق مي کند و به ظرفيت تحمل ناکامي فرد، بستگي دارد که با آزمايش و خطا مي توانيم آن را تنظيم کنيم.

خودآگاهي را به کودک بياموزيد:  با استفاده از آينه کودک را به آگاهي از وضعيت ظاهري اش تشويق کنيد . فهرستي از زمان ها و مکان هايي که متوجه ناخن جويدن کودک مي شويد، تهيه کنيد. موقعيت هايي را که با اين عادت در ارتباط هستند. عوض کنيد و يا از آن ها دوري کنيد . بعد از سه چهار روز، حال کودک به تدريج بهتر مي شود. پس از مدت مذکور، شرايط شيميايي بدن، خودش را با شرايط جديد تطبيق مي دهد و کودک مي تواند به راحتي بيشتري، نمکيدن انگشت کنار بيايد. از اين زمان به بعد، هر روزي که کودک آن را با موفقيت پشت سر بگذارد، بر عزت نفس و اطمينان خاطرش اضافه مي شود. معمولاً بعد از يک هفته نمکيدن، ميل به مکيدن به حداقل مي رسد و يا به کلي از ميان مي رود.

کودکان کربلا









کودکان کربلا







کودکان کربلا











کودکان کربلا

تسکين گريه نوزاد

   

 فهميدن علت گريه نوزاد ممكن است در آغاز دشوار باشد ولي بايد توجه داشت كه بخش عظيمي از تربيت فرزند آزمون و خطاست و والدين خيلي زود ياد خواهند گرفت كه چگونه نياز هاي كودك خود را پيش بيني كنند.

 چرا كودكتان گريه مي كند

من گرسنه ام

وقتي كودك شما گريه مي كند اول مطمئن شويد كه گرسنه نيست. بعضي اوقات شيرخواران حتي بعد از اينكه شروع به شير خوردن مي كنند به گريه كردن ادامه مي دهند اما شما به شير دادن ادامه دهيد چون هنگاميكه معده اش پر شود از گريه كردن دست بر مي دارد.

پوشكم را عوض كنيد

بعضي كودكان به مجرد اينكه به تعويض پوشك نياز داشته باشند سر و صدايشان در مي آيد اما بعضي ديگر اينطور نيستند. در هر صورت اين هم يكي از دلايل گريه كردن كودك است و خوشبختانه هم فهميدن آن راحت است و هم حل كردن آن.

سردم است؛ گرمم است

كودكان شير خوار دوست دارند لباس زياد و گرم داشته باشند. (بعنوان قاعده هر چند تا كه خودتان لباس پوشيده ايد و از نظر دما احساس راحتي مي كنيد بايد يك لايه بيشتر به كودك شيرخوارتان بپوشانيد.) بنابراين گريه كودك ممكن است به اين علت باشد كه سردش شده است . توجه كنيد كه كودك را زيادي نپوشانيد چون احتمال گريه كردن كودك وقتي كه گرمش است در مقايسه با وقتي كه سردش است كمتر  و خفيف تر است.

مرا در آغوش بگيريد

كودكان شير خوار آغوش و نوازش زيادي نياز دارند. آنها دوست دارند صورت والدين خود را ببينند، صدايشان را بشنوند، به صداي قلبشان گوش كنند، و حتي مي توانند بوي منحصر بفردشان (بخصوص شير مادر) را تشخيص دهند.  البته كودكان از نظر اينكه چقدر بخواهند كه شما آنها را در آغوش بگيريد با هم فرق دارند.

ديگه بسه!

هر چند كودكان شير خوار به توجه زيادي نياز دارند ولي ممكن است دچار “تحريك بيش از حد” نيز بشوند.

 در اين شرايط نوزاد با گريه كردن خود در واقع مي گويد “ديگه بسه!”. سعي كنيد كودكتان را به جايي آرام و ساكت ببريد و بعد ببنيد مي توانيد او را بخوابانيد يا نه.

حالم خوب نيست

اگر تازه به كودك خود شير داده ايد و مي دانيد كه راحت هم هست ،گاهي كودك ممكن است بخاطر يك مسئله خيلي كوچك و پيش پا افتاده نظير گير كردن يك تار مو دور انگشت پايش و يا تماس مارك لباس با پوستش احساس ناراحتي كند. با برطرف شدن اين ناراحتي ها  درجه حرارتش را اندازه بگيريد تا مطمئن شويد مريض نيست.

هيچكدام از موارد بالا

بعضي اوقات دست آخر هم نمي فهميد چرا كودكتان گريه مي كند. بعضي اوقات كودكان گريه مي كنند و بسادگي     نمي شود آرامشان كرد. اين گريه كردن ممكن است از چند دقيقه گريه شديد تا كوليك كامل طول بكشد.

علت گريه كودكم را نمي دانم. چكار بايد بكنم؟

كودك را بپوشانيد و در آغوش بگيريد.

نوزادان دوست دارند همان احساس گرما و امنيت درون رحم را تجربه كنند. پس كودكتان را قنداق كنيد و سرش را روي شانه تان بگذاريد. توجه داشته باشيد كه قنداق كردن و در  آغوش گرفتن ممكن است براي بعضي كودكان ايجاد محدوديت فيزيكي كند. ممكن است اين كودكان به پستانك يا تكان تكان دادن بهتر جواب دهند.

استفاده از ريتم

تكان تكان دادن

گاهي تنها تكان تكان دادن كودك و راه رفتن مي تواند او را آرام كند. بعضي اوقات هم مي توانيد او را در گهواره بگذاريد و تكان دهيد. گردش با اتومبيل هم مي تواند در اين مواقع كمك كننده باشد.

ماليدن شكم

مالدين پشت يا شكم نوزاد يكي از آرام بخش ترين كارهايي است كه مي توانيد بكنيد بويژه اگر گريه كودك ناشي از گاز  روده ها باشد كه در بعضي كودكان كوليكي ديده مي شود.

مكيدن

حتي موقعي كه كودك گرسنه نيست، مكيدن به آرام شدن ضربان قلب كودك، شل شدن معده، و كاهش دست و پا زدن او كمك مي كند. در اين مواقع پستانك بسيار كمك كننده است.

مواظب خودتان هم باشيد

 شما در اين مدت بسيار بي خوابي كشيده ايد و به اندازه كافي به دليل  تغييرات هورموني دچار هيجانات هستيند. پدران هم ممكن است ندانند كه چه نقشي مي توانند در مراقبت از كودكشان ايفا كنند و اينكه تمام توجه همسرشان به كودك نورسيده است، خود استرسي براي آنهاست. حالا كودكي را هم كه در حال گريه كردن است به اين دو نفر اضافه كنيد تا ببينيد كه چگونه بسياري از والدين سرشار از احساس بي كفايتي مي شوند. اگر مطمئنيد كه نياز هاي كودكتان را پاسخ گفته ايد و سعي كرده ايد كه آرامش كنيد ولي همچنان گريه مي كند زمان آن است كه كمي هم به خودتان برسيد تا از پا نيفتيد: بگذاريد مدتي گريه كند (نترسيد هيچ اتفاقي نمي افتد!)، از دوستان و بستگانتان راهنمايي بگيريد. نفس عميق بكشيد.با خودتان تكرار كنيد: “كودك من مشكلي ندارد و گريه صدمه اي به او نمي زند. ”

معمولاً از 8 تا 12 ماهگي به بعد كودك بهتر مي تواند خودش را آرام كند و بسياري از اين گريه ها ديگر اتفاق نمي افتد.

 تازه مادران، آیا می دانید؟

                                  

پس از 9 ماه انتظار و پشت سر گذاشتن دردسرهای بارداری و پس از زایمان و سختی‌های آن، فکر می‌کنید می‌توانید یک نفس راحت بکشید؟ شاید خیلی‌ها به شما بگویند که نه و این تازه شروع دردسرهای دیگر است اما این‌طور نیست. در نگهداری از نوزاد، اگر برخی اصول کلی را در ذهن داشته باشید، آن قدرها هم کار سختی نیست...

برای نگهداری بهتر از یک نوزاد باید ابتدا در مورد نیازهای او اطلاعات به دست بیاورید. تجربیات یک بزرگ‌تر، دوست یا حتی یک مربی که خود سابقه نگهداری از نوزاد را داشته است در این مواقع خیلی به کار می‌آید. در روزهای اول بهتر است یک همراه داشته باشید. این همراه حتی اگر یک نوجوان بی‌تجربه هم باشد می‌تواند بسیار به شما کمک کند.

نگه داشتن نوزاد

اولین و مهم‌ترین اصل در مراقبت از نوزاد، روش صحیح نگه داشتن اوست. تا زمانی که نوزاد قدرت کنترل سر و گردن خود را به دست نیاورده است، باید با دقت تمام ، مراقب سر و گردن او بود. حمایت مناسب از سر موقع در آغوش گرفتن و یا به طور عمودی نگه داشتن کودک یک اصل مهم است. موقع حمل کودک در سبد نوزاد، گهواره یا صندلی مخصوص او مطمئن شوید که نوزاد به خوبی در جای خود قرار گرفته و محکم شده است و احتمال لغزیدن یا افتادن وجود ندارد.

به هیچ‌وجه کودک را تکان ندهید و یا نلرزانید.  این مساله حتی می‌تواند عوارض وحشتناکی مانند خون‌ریزی مغزی را هم به دنبال داشته باشد.

غذا دادن به نوزاد

تفاوتی نمی‌کند که نوزاد شما از شیر مادر استفاده می‌کند یا شیرخشک؛ در هر دو صورت شما باید روزانه چند بار او را غذا بدهید. توصیه می‌شود که شیر دادن به نوزاد فقط به درخواست او انجام شود. گریه کردن نوزاد موقع گرسنگی بهترین علامت برای زمان شیر دادن به اوست. اما بعضی نوزادها هم به جای گریه کردن از علایم دیگری استفاده می‌کنند،  یک نوزاد به طور معمول هر دو تا سه ساعت به شیر احتیاج دارد. اگر به او شیر مادر می‌دهید اجازه بدهید هر بار تغذیه 10 تا 15 دقیقه طول بکشد. در صورت استفاده از شیرخشک باید در هر وعده 60 تا 90 میلی‌لیتر فرمولا (شیر خشک و آب جوشیده) تهیه کنید. برای اطمینان از تغذیه مناسب بعضی از نوزادن را باید هر چند ساعت بیدار کرد. اما اگر این مساله در مورد نوزاد شما زیاد اتفاق می‌افتد یا او علاقه زیادی به غذا خوردن یا مکیدن ندارد با پزشک تماس بگیرید. در مورد نوزادانی که از شیر مادر استفاده می‌کنند تشخیص اینکه کودک به اندازه کافی شیر می‌خورد یا نه کمی سخت‌تر از تغذیه با شیرخشک است. این نوزادان اگر در روز شش بار خود را خیس می‌کنند، چند نوبت مدفوع دفع می‌کنند، راحت می‌خوابند و به طور طبیعی وزن می‌گیرند به این معنی است که تغذیه مناسبی دارند.

آروغ زدن

نوزادان اغلب موقع شیر خوردن مقداری هوا هم می‌بلعند که موجب می‌شود بعدا نفخ کنند و به همین دلیل گریه می‌کنند. برای جلوگیری از نفخ نوزاد باید به طور مرتب او را وادار به آروغ زدن کنید. در مورد نوزادانی که از شیرخشک استفاده می‌کنند بعد از خوردن 60 تا 90 میلی‌لیتر، و در تغذیه از شیرمادر پس از یک بار باید این کار انجام شود. در نوزادانی که زیاد نفخ می‌کنند پس از 30 میلی‌لیتر شیرخشک یا 5 دقیقه شیرخوردن از مادر باید کودک چند دقیقه برای آروغ زدن تحریک شود و بعد ادامه تغذیه انجام شود.

برای آروغ زدن کودک روش‌های زیر را به کار ببرید:

کودک را در آغوش بگیرد و سرش را روی شانه‌تان قرار دهید. مراقب سر کودک باشید و با دست دیگر آرام روی پشتش بزنید. بنشینید و کودک را روی پاهایتان بگذارید. با یک دست سینه و سر نوزاد را نگهدارید و با دست دیگر به آرامی به پشتش ضربه بزنید اگر نوزاد را روی پای خود می‌خوابانید باید توجه داشته باشید که صورت نوزاد به سمت پایین باشد و سر کودک باید بالاتر از سینه‌اش باشد. اگر با این روش‌ها نوزاد آروغ نزد، حالتش را عوض کنید و پیش از غذا دادن دوباره، در وضعیت دیگری چند دقیقه تحریکش کنید. همیشه پس از تمام شدن زمان شیر خوردن نوزاد را وادار به آروغ زدن کنید و حداقل 10 تا 15 دقیقه او را به صورت عمودی نگه دارید تا بالا نیاورد.

پوشک کردن

پیش از بچه‌دار شدن، این نکته را به یاد داشته باشید که نوزاد شما در روز حداقل 10 بار نیاز به عوض کردن پوشک پیدا می‌کند و این یعنی 70 بار در هفته. پیش از عوض کردن پوشک اطمینان پیدا کنید که تمام لوازم مورد نیاز در دسترستان است و لازم نیست تا برای تهیه چیزی نوزاد را تنها بگذارید. پوشک تمیز، روغن یا پودر بچه‌، یک ظرف آب گرم برای شستشوی بچه‌، یک حوله تمیز و ظرف زباله حداقل لوازم مورد نیاز تعویض پوشک است. برای جلوگیری از به وجود آمدن راش یا کهیر ناشی از پوشک هم باید حتما از روغن یا پودر بچه استفاده کنید. سوختگی پوشک یا کهیر ناشی از آن اغلب یک تورم قرمز رنگ و دردناک است که ظرف چند روز و پس از شستن با آب گرم و چرب کردن پوست و مدتی استفاده نکردن از پوشک از بین می‌رود اما برای جلوگیری از به وجود آمدن آن می‌توانید کارهای زیر را انجام دهید. پوشک بچه را مرتب عوض کنید و نگذارید پوشک کثیف زیاد دور بدن نوزاد باقی بماند. پس از عوض کردن پوشک با یک صابون لطیف و آب ولرم نوزاد را بشویید و با یک حوله نرم پاک کنید و کرم بچه بزنید. اگر از پارچه‌های نرم به عنوان کهنه بچه استفاده می‌کنید برای استفاده مجدد آنها را با مواد پاک‌کننده ضد حساسیت و بدون رنگ بشویید. در روز مدتی نوزاد را بدون پوشک رها کنید تا پوست تنفس طبیعی داشته باشد. اگر سوختگی پوشک پس از سه روز مراقبت خوب نشد یا بدتر شد حتما با پزشک تماس بگیرید.

کارهایی مانند مکیدن انگشت، بردن دست به دهان با ایجاد صدای مکیدن، می‌تواند از علایم گرسنگی باشد.

خوابیدن نوزاد

اگر اولین بارتان است که بچه‌دار می‌شوید شاید روزهای اول تعجب کنید وقتی می‌بینید که نوزادتان روزی 16 ساعت می‌خوابد. نوزادان اغلب هر سه تا چهار ساعت یک بار می‌خوابند و شب و روز زیاد برایشان فرقی نمی‌کند. در سه ماه اول زندگی آنها در شب حداقل شش تا هشت ساعت می‌خوابند اما در این مدت حداقل یک بار برای شیر خوردن بیدار می‌شوند. به تدریج نوزادان با بالا رفتن سن عادات خواب خاص خود را پیدا می‌کنند. به همین دلیل تا زمانی که وزن طبیعی دارند و سالم به نظر می‌رسند، نباید زیاد نگران زمان خواب یا بیدار شدن آنها بود.

به یاد داشته باشید موقع خواب حتما کودک را به پشت بخوابانید تا جلوی نشانگان مرگ ناگهانی نوزاد که اغلب موقع خواب به وجود می‌آید، گرفته شود. از رخت‌خواب‌های شل‌ و گشاد که احتمال خفه کردن کودک و گرفتن راه تنفس او را دارد استفاده نکنید. نوزاد را روی بالش نخوابانید و موقع خواب در صورت داشتن حیوانات خانگی آنها را از نوزاد دور کنید. دقت کنید که هر شب وضعیت سر کودک را تغییر دهید (یک شب روی سمت چپ و یک شب روی سمت راست) تا جلوی تخت شدن یک سمت سر گرفته شود. تهویه محل خواب نوزاد باید طبیعی باشد. هیچ‌وقت نوزاد را حتی اگر خواب است تنها نگذارید و حواستان به او باشد.